Powerman Falkenstein 2012

Falkenstein, een klein stadje in Duitsland, bijna aan de Tsjechische grens. Het ligt op een heuvel, omgeven door een prachtige natuur met bossen, glooiende akkers, meertjes en wegen met forse hoogteverschillen. Daar vindt jaarlijks de Powerman Germany plaats. Dit jaar deed ik voor het eerst mee aan deze wedstrijd, die ook wel ‘klein Zofingen’ genoemd wordt en terecht, kan ik beamen.

Bij de verkenning van het loopparcours is het al erg warm, dat belooft wat. Na een lichte klim in het stadje zelf daalt het parcours meteen fors af naar de voet van de ‘Talsperre’ en daarop volgt een pittige klim naar het stuwmeer. Dan volgt de 5 km lange geleidelijke klim naar het keerpunt waarna je dezelfde 8 km weer terug loopt . Met uitgeruste benen is het goed te doen, ik vond zelfs dat de hoogtelijnen op het ‘Streckenprofil’ wat vertekenend waren.

De dag erop legde ik het fietsparcours af. Na hetzelfde begin tot aan het meertje volgt een heftige klim van circa twee kilometer, die meteen heel steil begint: Keuteberg-achtig, alleen stukken langer. Gelukkig volgt na 100 m even een soort plateautje, maar dan gaat het weer verder. Pittig dus, zeker als je daarvoor al gelopen hebt – hoe zal dat morgen aanvoelen? Gelukkig zitten er ook glooiende stukken in het 16 km lange heen en weer parcours dat ik tijdens de wedstrijd twee keer ga afleggen, dus mijn tijdritfiets is toch op zijn plaats.

Bij de briefing aan het eind van de middag zie ik alle medestanders van morgen. Een verrassing voor mij: Eva Nyström doet mee. Zij is een sterke fietser en is vorig jaar tweede geworden op het WK duathlon lange afstand in Zofingen en drie weken geleden tweede op het EK in Horst. Dat zal de strijd om de podiumplekken extra spannend maken.

Ik fiets met al mijn benodigdheden naar het startterrein dat op een paar minuten van het hotel ligt.  Nog een laatste check van mijn materialen, fiets in de goede versnelling zetten, schoenenkeuze definitief maken, in een paar minuten staat alles gereed. Gelukkig, want in de felle zon is het eigenlijk nu al te warm, en het is pas 9 uur! Na het verkennen van de looproutes, ga ik net zoals andere atleten in de schaduw zitten en wachten tot het tijd is voor mijn warming up, terwijl voor ons de deelnemers van de korte afstand starten. Over een klein uur zijn wij aan de beurt!

Een kilometer na de start maakt zich de eerste vrouw al los uit de kopgroep. Het is een onbekende in de duathlon wereld, de Duitse Christine Schleifer. Eva Nyström, Susanne Svendson en ik blijven voorlopig nog bij elkaar. Vijf minuten later laat ik samen met Eva echter Susanne gaan, ze loopt net iets te hard, jammer. In Horst waren Eva in en ik qua lopen ook al aan elkaar gewaagd, nu zitten er wel pittige klimmetjes in het parcours, ik ben benieuwd hoe lang wij bij elkaar blijven. Eerst blijf ik achter Eva lopen, ook in het bos is de wind duidelijk te voelen. Als het wat steiler wordt neem ik over, maar dat laat Eva niet toe, ze loopt al snel weer voor mij. Zo wisselen wij elkaar een aantal keren af totdat ik circa twee kilometer voor het keerpunt de leiding overneem. Wat een goed gevoel!

De afdaling die na het ‘Wendepunkt’ volgt voelt eerst goed aan, op een gegeven moment  echter merk ik dat het lastig is om 5 km lang af te dalen en die hoge pasfrequentie aan te houden. Ik weet ook niet wat achter mij gebeurt, zal Eva op mijn hielen zitten, ik hoor haar niet meer, maar ga ik wel hard genoeg?

Ik verheug me op het fietsen. Ik hoor dat ik anderhalf minuut achterstand op Susanne heb. Ik lig nog goed in de wedstrijd. In de eerste klim bij het stuwmeer voel ik wel mijn benen al behoorlijk van het lopen. De anderen hebben daar zeker ook last van. Het is goed dat ik het parcours al ken, ik weet waar ik waar moet schakelen, waar het wegdek slecht is  en waar ik in mijn ligstuur kan blijven. In de afdaling haal ik veel mensen in; net weer een beetje tijdwinst! Omdat alle deelnemers van de lange afstand tegelijk zijn gestart, zijn er veel mensen op het parcours, een stimulans om scherp te blijven. Het gaat goed, Eva is mij na een ronde nog steeds niet voorbij gekomen. Hoe zal het met de andere dames gaan?

Susanne heeft nog steeds dezelfde voorsprong, hoor ik, verder geen info bij het keerpunt. Ongeveer halverwege de tweede ronde haal ik eindelijk de aanvankelijke eerste dame in, Christine Schleifer. Ik houd het tempo hoog, zorg dat ik genoeg voorsprong opbouw voor de tweede run.

Na de laatste wissel is mijn achterstand op de eerste vrouw in de wedstrijd nog steeds anderhalve minuut. Kan ik Susanne inhalen? Ik dender naar beneden richting bos. Ik loop wat ik kan. Dan zie ik Susanne vlak voor het keerpunt mij tegemoet lopen, ze is al op de terugweg. Ze ziet er nog goed uit en toont heel even een glimlach. Nee, dit verschil kan ik niet meer overbruggen. Blijven doorlopen, ik lig tweede! Op mijn terugweg komt Christine mij tegemoet, ik schat dat mijn voorsprong groot genoeg is, maar weet het niet zeker. Er volgt nog één klim.

En dan het mooiste deel van de dag, de laatste meters, ik finish als tweede. Het was een verhitte en mooie wedstrijd!

Advertenties