Derde plaats WK duathlon lange afstand 2012

Deze tweede keer weet ik het zeker: Zofingen is heel anders dan alle andere Powerman wedstrijden, eigenlijk niet te vergelijken. De disciplines en de volgorde zijn hetzelfde, lopen-fietsen-lopen, de rest is van een andere orde: de lange afstanden, het zware parcours en de uitzonderlijke sfeer zijn uniek voor de wedstrijd in het Zwitserse Zofingen.

De start was fris om 8 uur in de ochtend, zo’n 12 graden, bewolkt, maar gelukkig droog. Gelukkig kreeg ik het snel warm want het parcours begint vrijwel meteen met een stevige klim. Samen met andere favoriete vrouwen vormde ik al snel het kopgroepje. In de eerste lange afdaling die ons terugbracht naar het stadion kom ik op kop doordat ik makkelijk afdaal – gratis meters zoals mijn trainer Kees Greidanus dat noemt. Mijn tactiek was behoudend klimmen en soepel afdalen, energie sparen voor later. Bij de eerste doorkomst na 5 km lag ik dus op kop. Lucy Gossage nam de leiding over in de tweede ronde en bleef tot de wissel vooraan lopen met kort daarop volgend Susanne Svendson en ik.

Tot de eerste lange klim, de Bodenberg, fietste ik vlak achter Svendson en Gossage.  Daar won Gossage terrein en haalde ik Svendson precies op dezelfde plek als vorig jaar in. Al snel werd ik gepasseerd door Nyström, die met een heel groot verzet de berg op stormde, wat een macht!

Hoe het precies is gegaan weet ik niet meer, in ieder geval kwam ook Melanie Burke, winnares van vorig jaar, mij voorbij in deze klim en bleef ik daarna bij haar in de buurt. Op de top van de Bodenberg kreeg ik van Jan een bidon aangereikt en informatie over de tijdsverschillen van Frank. Het verschil met kopvrouw Gossage was nog klein, minder dan een minuut.

Burke moest in de afdaling zo veel remmen dat ik al snel voor haar fiets, in het lange glooiende stuk met veel vals plat naar beneden komt zij me echter weer voorbij. Ik wilde in de eerste ronde niet te veel energie verspillen en bleef daarom achter haar. Zij had vorig jaar ten slotte de snelste fietstijd en aangegeven progressie geboekt te hebben op dit onderdeel, ideale persoon dus om in het vizier te houden.

In Zofingen stond het vol met publiek en ik moest vaart minderen om een bidon aan te kunnen nemen. In een glimp zag ik ook mijn familie en hoorde vooral ik mijn vader boven de massa uit roepen. Helaas was het te lawaaierig om de achterstand op nummer één en twee te horen, daarvoor moest ik tot de tweede doorkomst op de Bodenberg na 74 km wachten.

Bij de eerste klim in de tweede ronde ging ik Burke voorbij. Tegen mijn verwachting in werd het gat met haar snel groter en ook bij de lange klim van de Bodenberg viel ze niet aan. Toen ik weer bovenaan de berg was hoorde ik dat de achterstand op Nyström opgelopen was tot 6 minuten. Ik schrok van dat grote verschil, dat had ik niet verwacht!

Allerlei gedachtes schoten door mijn hoofd, ik had in ieder geval de juiste beslissing genomen om Burke te passeren. Zij had kennelijk niet de vorm van vorig jaar. Nu wilde ik alles eraan doen om het gat zo klein mogelijk te houden.

Het was fris in de afdalingen, in tegenstelling tot vorig jaar was er dit jaar ook wind op kop. Ik had de indruk dat ik daardoor minder kracht kon zetten in de kilometers lang vals plat naar beneden dan vorig jaar.

In de derde laatste ronde probeerde ik te versnellen, het lukte echter niet echt zoals ik dat wilde. Ik miste de kracht die ik normaal heb, maar had geen aanwijzen wat er aan de hand was: de voeding lag op schema en ik had eigenlijk nergens last van. Achteraf denk ik dat ik last had van de kou.

In de beklimming werd ik opeens door een voor mij onbekende elite vrouw ingehaald: Gerber uit Zwitserland. Ze legde de hele klim staand af en ook de Bodenberg daarna trapte ze met groot verzet staand op. Aan het eind van deze bijna 5 km lange klim kreeg ik te horen een kleine twee minuten op haar verloren te hebben en 12 minuten op Nyström.

Ik keek uit naar de laatste 30 km lopen. Tegelijk met Joerie Vansteelant sprong ik van de fiets. De speaker verkondigde dat ik bijna 4 minuten achter Gerber was gewisseld en even later vernam ik dat Maja Jacober 1 minuut 42 seconden achter mij lag.

Ik zag in Gerber geen lastige tegenstandster, omdat zij mij pas in de laatste ronde had ingehaald en wist dat haar benen na al die staande beklimmingen ook niet meer lekker konden aanvoelen. Mijn vrees was groter voor de Zofingen veterane Jacober en de vrouwen die vlak achter haar het parcours op liepen. Ook Burke zat daartussen.

Na een wat onwennige eerste kilometer kwam ik al snel in een goed ritme en toen ik na de eerste lange klim de Heiterenplatz opliep brak de zon door. Bij het keerpunt op 7,5 km zag ik dat mijn achterstand op Gerber aan het slinken was. Nog steeds voelde ik de druk van de vrouwen achter mij, maar mij werd verzekerd dat geen van de volgende dames een gevaar voor mij vormde.

Nyström en Gossage die mij tegemoet liepen op het heen en weer parcours zagen er ook nog goed uit. Hun inhalen zou niet haalbaar zijn als zij zo door gingen. Vechten om plaats drie dus!

In de afdaling naar Zofingen kon ik Gerber inhalen, ze verliest daarna snel terrein. De speaker in het stadion riep verbaasd dat ik de Zwitserse had ingehaald en derde liep. Gemotiveerd en nog vol energie begon ik aan de laatste  15 km.

Ondanks het zware parcours kon ik genieten onderweg, ik werd aan alle kanten enthousiast aangemoedigd, kreeg zelfs schouderklopjes van andere deelnemers. De kilometers vlogen voorbij en dan kwam eindelijk de laatste afdaling.

Wat een super gevoel was die binnenkomst in het stadion! Ik wist dat mijn ouders, Jan, Claire, Rena, Frank, Kaat, al mijn mensen dit moment ook meemaakten, wat een genot, dit was de beloning van mijn harde werken en hun inzet!

Advertenties